Året var 2018, og eg hadde funne min store kjærleik, poesien. Eller kanskje meir at poesien fann meg. Livet var temmeleg svart. Eg låg på ein sofa, bak mørke gardiner og tviheldt i mobilen. Fire linjer. Nokre dagar fem, kanskje seks og sju. Eitt dikt kvar dag. Dei aller første dikta meir som mikronoveller. Om skia bakerst i garasjen. Om knuste draumar. Seinare kom dikta om solskin på veggen. Om kaffikoppar med skår og om havlengt. Mykje av det siste.

Eg leitar med lupe i dei gamle arkiva, mens eg finn meg sjølv i eit virrvarr av kjensler. Finst det noko som helst her, som kan brukast? Men det er lite å henta. Det aller meste som er noko, er alt kome i bok. Kinna vert varme. Litterært er det meste langt under pari. Og hadde det ikkje vore for mannen min, som tvinger meg til å ta vare på det, hadde det gått i søpla for lengst.

Men så, mens eg sit og blar, går det opp for meg at det var desse ufullkomne haltande orda som faktisk heldt meg i live den gongen. For det var her i desse orda og formuleringane eg fann att meg sjølv.

Dei gamle permane minner meg om kva det eigentleg vil seia å skriva poesi: Å tenkja. Sjå. Skapa. Fanga augeblink. Alt dette som er så viktig for eit kreativt menneske.

Tre bøker etterpå, og akkurat ferdig med enda eit nytt manus som skal bli den femte boka, kan eg sitja her og kjenna på takksemd. Fordi orda og poesien fann meg. Fordi eg skreiv og skreiv. Kvar einaste dag. Det som eg finn i dei gamle permane. Også det som eg krympar meg av. Som eg vil gøyma bakerst i skapet. Som eg håpar ingen les når eg er borte.

Famlande ord. Haltande ord. Som ikkje er noko om ein les det med litterære briller, men som likevel er sterkt nok til å skapa endring og gje retning i eit menneskeliv. Ser eg for smått på det? Er det kanskje slik at dei gamle permane er ei skattekiste? Ikkje fordi eg finn noko her med litterær kvalitet. Men på grunn av alt det har gjeve meg?

Korleis ser du på dine gamle arkiv? Kanskje har du liggande noko i skapet ditt? Teikningar, skriverier, strikkaplagg. Gøymer du det vekk? Eller tek du det fram med stoltheit?

Har du lyst å dela nokre av dine tankar med meg, gjer det gjerne i kommentarfeltet under. Eller del teksten med nokon.

Legg igjen en kommentar

Alt godt til deg,

Solveig Johanne

Del

Eit dikt til deg

PS! Ønskjer du å lesa meir…

eller gje vekk bøker til nokon du er glad i, har eg no ein god pris pakkepris for deg på alle dei tre diktbøkene mine, kr 680,- for alle tre bøkene.

Til bøkene

Det skjer berre når eg går aleine og når eg er ute lenge. Ofte når eg går stadar der det ikkje går så mange andre. Sist gong var i vinter då eg møtte ein eldre mann langt ute i marka. Lenge før han stod der på stien framføre meg, visste eg at det var folk i nærleiken.

Ein annan gong eg hugsar, var ein veslejulaftan for nokre år sidan, på veg opp til eit vatn, der eg aldri møter folk. Eg tok den stien fordi eg ville vera aleine. Men på veg oppover, kjende eg det. Det er folk i nærleiken. Hjarta mitt sank. Eg som ville vera heilt aleine der oppe. Og ganske riktig. Etter ei stund dukka den raude jakka opp eit stykke ovanfor meg i terrenget.

Det er ofte slik. Lenge før eg kan sjå eller høyra noko, kjenner eg det på meg. Ikkje så lett å forklara. Det er som ei sterk fornemmling. Eg berre veit. Det er visst ganske vanleg. Når vi er ute i naturen aleine så vert sansane skjerpa. Ein kan visst merka ørsmå endringar i naturen lenge før ein er medviten om det. Som at vibrasjonane i bakken endrar seg. Som at fuglesongen vert annleis. Eller kanskje at fuglane vert stille. Verskifte. Ja akkurat det, er lett å kjenna når ein er ute. Rett før regnet kjem til dømes. Har du også kjent det?

Å lytta handlar om meir enn det øyrene kan oppfatta. Det handlar i høgste grad om heile kroppen. Og det handlar om eit samspel mellom alle sansar.

Å skriva handlar også om å lytta. Ikkje berre med øyrene. Men med heile kroppen. Alle sansar.

Då eg byrja å skriva det manuset eg held på med no, var utgangspunktet å gå til same staden kvar dag og lytta med alle sansar. Eg brukte fleire innfallsvinklar. Ikkje minst fotografiet. For meg handlar også fotografering om å lytta. Eg sansar, lar motivet finna meg, og eg let det gå gjennom kroppen. Det same når eg skriv.

Før helga fekk eg tilbake manuset frå ein manuskonsulent, og fekk stadfesta det eg håpa på. At dette er godt og solid nok materiale til å bli bok. Og no må eg finna vegen vidare. Det er nokre småting i manuset eg må finna ut av. Og deretter må eg finna ut korleis boka skal ut i verda. Kva vil eg eigentleg? Freistinga er stor til å spør nokon andre, eller leita i litteraturteoriane. Men eg veit eg ikkje finn svaret der. For i dette manuset, som elles, veit eg at eg må attende til den einsame vandringa på stien der det ikkje går så mange andre. Der stilla får verke i meg. Der sansane kan skjerpast.

Det føles fint å skriva om den stille vandringa no som vi går inn i den stille veka i påsken. Om ein trur eller ikkje trur på påskefortellinga, er det ein god moglegheit til å dvela litt ved stillheit og kor viktig den er.

Del gjerne i kommentarfeltet kva du tenkjer og del gjerne dine erfaringar. Takk for at du les. Del gjerne også teksten vidare på sosiale medier eller med nokon du kjenner.

Det betyr meir enn du anar.

Leave a comment

Riktig god påske til deg!

I kjærleik og takksemd,

Solveig Johanne

Share

Ønskjer du å lesa meir…

eller gje vekk bøker til nokon du er glad i, har eg no ein god pris pakkepris for deg på alle dei tre diktbøkene mine, kr 680,- for alle tre bøkene.

Til nettbutikken

Subscribe now

Det er noko eige å skriva før dei andre i huset vaknar. La orda koma til syne på papiret samstudens med at det vert lysare og lysare ute. Eg skriv. Side opp og side ned. Ord som fyller papiret. Nye sider. Nye ord. På same tid som dagen openberrar seg, formar det seg noko som kan bli eit nytt dikt. Eit nytt rom vert opna inni meg. Eg skriv det ned: Det er denne denne tida på året. Knopp etter knopp brest, opnar seg opp. Opnar meg opp.

Eg lukkar boka og kjenner at eg vil ut i den nye dagen. Stryka fingrane mine over magnoliaknoppane på den vesle stjernemagnoliaen min. Denne mandagen er det berre det eg vil, før alle pliktene som også ventar.

Og kanskje er det dette som er viktigast. Aller først, å legga merke til alt som er i ferd med å opna seg og kjenna etter

kva det gjer med meg.

God veke!

I kjærleik og takksemd,

Solveig Johanne

Leave a comment

www.kvildforlag.no

Subscribe now

sørg for sikker tilkopling
helst ein stille stad

steng alle opne faner

opna vindauget
fest blikket på
noko som rører seg

måsen som kjem 
siglande på tvers inn i
synsranda

toppen av ei
gran som svaiar
sidelengs i uvêret

raud fjordsnekke 
som stabbar
motstraums

følg ho så lenge 
du kan

Leave a comment

Denne veka sendte eg inn det eine manuset eg har jobba med i vinter til gjennomgang hos manuskonsulent. Det er alltid befriande å koma dit, å sleppa det første taket. Same dag lot eg dotter mi lesa det. Ho var den første som fekk lesa. Det er alltid spennande å sleppa andre inn i det ein har jobba med så lenge. Særleg denne gongen når eg har haldt manuset så tett inntil meg. Og særleg fordi eg har skrive på tørre viljen gjennom heile vinteren. For i haust opplevde eg noko som sette noko anna eg har jobba med i lang tid på vent. Plutseleg vart det for kaotisk inni meg til å skriva akkurat det. Eg prøvde, på nytt og på nytt. Men det var absolutt ingen flyt der. Berre kaos. Difor opna eg ei ny bok. Eit nytt dukument. Eit nytt prosjekt. Så byrja eg å skriva. Og nettopp det har vore mi glipe av lys gjennom heile vinteren. Noko mjukt å lena seg inntil når så mykje anna ikkje har vore i vater. Så får eg sjå om det held kvalitetsmessig. Om det vert bok av det, som eg håpar. Kanskje til hausten, om eg rekk det. Kanskje.

Alt godt til deg, der du er,

Solveig

Sjekk gjerne ut kvildforlag.no for meir om bøkene mine.

Varmepumpa som susar.
Vaskemaskina som er ferdig?

Til mitt eige hjarta?

Så mange stemmer. Så mykje larm.
Veit ikkje kva eg høyrer i all skrålinga.

Eg ventar. Legg frå meg mobilen
og legg handa på hjarta. Pustar. Fyller lungene.
Kjenner hjarta som dunkar. Min eigen pust som
vidar meg ut.

Eg skriv i boka mi:

Kva er det viktigaste? I ei verd som står i flammar.
Der alt er snudd på hovudet.

Korleis vita som er ekte og kva som ikkje er det?
Korleis vita når alt flyt saman? Korleis skilja?
Korleis vita at det eg ser er ekte?

Eg opnar døra og går ut. Bøyer meg over muren.
Plukkar dei første eg finn, varsamt, snøklokkene
som strekk seg opp frå det visne fjorårsgraset.

Tek dei med inn og set dei i den minste
vasen eg har.

Legg øyra mitt inntil og lyttar…

Share

klokka kva som helst
kvar morgon i mars
i ein hage nær deg
snøklokkespel

Set du pris på Livstrådar?

Vil du gjera meg ei teneste? Legg att eit hjarta, ein kommentar, del det med nokon, gjerne i sosiale medier. Les det høgt for nokon du er glad i. Det betyr mykje. Nedanfor finn du også abonner-knappen, dersom du ønskjer å motta desse breva mine.

Subscribe now

I kjærleik og takksemd,

Solveig Johanne

PS! Om du treng lesestoff, så finst bøkene her.

Leave a comment

I heile vinter har eg fotografert med same objektiv. Eg gjer ofte det. For det er noko veldig fint i det. Same objektiv. Same stad. Dag etter dag, veke etter veke. Det skjer noko når eg gjer det slik. Eg øver blikket mitt på ein heilt anna måte enn ved raske skifter. Det vert som ein meditasjon. Ein praksis. Rytme. Men det går ei grense. Akkurat som med skrivinga, så kan ein gå seg fast.

Dei siste månadane har eg gått i sirkel med det eine manuset mitt. For det hendte ting i haust som gjorde at skriveflyten forsvann. Plutseleg vart alt så frykteleg komplisert. Men for litt sidan kom orda om å sleppa taket, som eg også delte med deg i forrige brev. Og så, ein morgon fornemma eg ordet perspektivskifte. Eg skjøna instinktivt kva det handla om. Tok av telelinsa på kameraet, og skifta til makro. Å gå frå tele til makro er omtrent som å gå frå kikkert til forstørrelseglas. Det gjev to heilt ulike perspektiv.

Det var ikkje akkurat typisk fotover. Grått og tåkete og lett regn i lufta. Og no, med makro, måtte eg istadenfor å betrakta alt på avstand, bevega meg heilt nær motivet. Sakte, sidan autofokusen min er utslitt. Pusta roleg og stilla inn manuelt. Ørsmå rørsler med handa. Der var det skarpt, der!

Eg veit ikkje med deg. Men når eg gjer ting eg elskar, forsvinn tida. Og det var slik denne morgonen. Tida berre forsvann der eg stod og lente meg inntil naboen sin hekk og finsikta på teksturen i eit vissent lauv. Seinare på dagen, då eg sette meg ned for å skriva, hadde noko endra seg. Plutseleg såg teksten heilt annleis ut.

I skrivekurset mitt har eg ei øving som heiter perspektivskifte. Deltakarane får i oppgåve å skriva ein tekst der dei tek eit anna perspektiv. Det kan vera kva som helst. Ei rot, ein stol eller kanskje ein blome. Og tru meg, det er mange som får seg ei overrasking over kva som skjer. Plutseleg ser alt heilt annleis ut.

Så neste gang eg går meg fast i noko, kan det kanskje vera verdt eit forsøk med det same, å gjera eit perspektivskifte. Bytta objektiv. Snu kikkerten og bruka han til forstørrelseglas?

Leave a comment

Share

Skrivekurs

Er du interessert i kurset mitt Utforskande skriving? Ta gjerne kontakt med meg for meir info. Ta kontakt på epost: post@kvildforlag.no

Les kva ein deltakar skriv:

“Eg meldte meg på eit kurs då eg var midt i ein sorgprosess som hadde låst seg i både kjensler og reint fysisk. Kurset gav verktøy som for meg gjorde at eg kom ut av det låste. Eg fann ord for å beskriva korleis eg hadde det, både sorg og etterkvart også aksept. Det var gull verdt!”

Tusen takk for at du les!

I kjærleik og takksemd,

Solveig Johanne

Set du pris på Livstrådar?

Vil du gjera meg ei teneste? Legg att eit hjarta, ein kommentar, del det med nokon, gjerne i sosiale medier. Les det høgt for nokon du er glad i. Det betyr mykje. Nedanfor finn du også abonner-knappen, dersom du ønskjer å motta desse breva mine.

Subscribe now

PS! Treng du lesestoff, eller noko å gje i gåve?

Bruk koden vinterferie på kvildforlag.no og få 30 % på dei to nyaste bøkene mine. Rabattkoden varer ut februar.

Eg kom på det her ein dag eg var ute med barnebarnet mitt. Kva skjer om eg held snøen i handa og held han der lenge? Det tok ikkje lang tid før det begynte å renna. Snø kan ikkje haldast inni ei hand. Ikkje om han skal forbli snø. Han kan ikkje gripast, ikkje for lenge.

Ein kan undra seg kor mykje som hadde vore annleis i verda om vi hadde lært oss å sleppa tak? Kor mykje hadde vore annleis i livet mitt om eg hadde sleppt tak? Ofte held eg for lenge i ting. I sanningar eg lagar meg, trua om korleis ting heng saman. Eg held og held, til det renn ut mellom fingane.

Av og til vert eg så flink å gripa tak at eg gløymer å leva. For det einaste som står fast er at alt er i rørsle. Kroppar er i vekst og forfall. Haust blir til vinter, og vinter blir vår. Snøen kjem til å smelta, fløyma over elvane og bli med ut i fjorden. Ein knopp vert til eit blad, som vert til jord og næring i neste omgang. Ja, menneskekroppar også. Ingenting er evig, og samstundes er alt evig. Alt er i rørsle.

Så denne dagen ruslar eg til fjorden, vassar meg veg gjennom ubrøyta snø. Står ei stund og kjenner korleis sola varmar. Og eg veit med meg sjølv: dei spora eg går opp i dag, kjem til å smelta i morgon.

Share

Rett frå skrivestova denne veka

måsen over kveldshimmelen
kviler i at vind og venge 
held

Leave a comment

Frå Det lettar snart

Set du pris på Livstrådar?

Vil du gjera meg ei teneste? Legg att eit hjarta, ein kommentar, del det med nokon, gjerne i sosiale medier. Les det høgt for nokon du er glad i. Det betyr mykje. Nedanfor finn du også abonner-knappen, dersom du ønskjer å motta desse breva mine.

Subscribe now

Tusen takk for at du les!

I kjærleik og takksemd,

Solveig Johanne

PS! Treng du lesestoff, eller noko å gje i gåve?

Bruk koden vinterferie på kvildforlag.no og få 30 % på dei to nyaste bøkene mine. Rabattkoden varer ut februar.

Subscribe now

Det skjer som regel omtrent slik: Eg tenkjer ein tanke, set meg ned for å utforska han ved å skriva, slik eg gjer heile tida. Og så plutseleg. Som…..ja no kjem eg kjem ikkje på ordet….Kva var det igjen? Lyn var det. Som lyn frå klår himmel. Altså tanken, den forsvinn berre. Som småfuglane eg prøver å ta bilde av. Før eg har fått stilt inn lukkar og blendar på kameraet, er dei vekk. Som om tankane har blitt flyktigare enn før. Glattare på ein måte. Dei heng ikkje lenger fast i meg.

Teflonhjerne eller hjernetåke. Eg veit ikkje kva det er. Om det er alderen, i mitt tilfelle. Det kan det sjølvsagt også vera. Hjernetåke står definitivt på lista over symptom for kvinner i min alder. Men eg har mistanke om at det er noko meir.

Dei siste vekene, ja faktisk siste åra har verda der ute blitt meir enn eg toler. Og sjølv om eg prøver å verna meg frå endelaus doomscrolling og all verdens inntrykk, så skjer det nesten av seg sjølv. Det blir for mykje, nesten uansett kor eg snur og vender på meg. Og no sit eg her, og kjenner at teksten stansar opp igjen. Det er tomt. Kva var det eg ville sei? At det er for mykje for meg? Nei, det var ikkje det eg eigentleg ville sei. For eg trur det angår fleire. Kanskje dei fleste av oss? Er vi i ferd med å glippa evna til å tenkja klårt?

Eg merkar det på mange måtar. Mest på alle tankane som berre forsvinn. Gode idear som eg må kasta meg over og klora meg fast i som gal, for at dei ikkje skal glippa. Ja, berre vent litt. Det kom eit anrop på telefonen min. Eg har sjølvsagt på lydlaus, og anropet vart dempa automatisk. Men måtte berre sjekka kven det var. Beklager.

Ja, kor var vi? Tankane som forsvinn ja. Kva gjer vi med det? Korleis lagar vi betre livsvilkår for tankane? Ja, slik at dei får feste att? Kan vi tenkja at det handlar om struktur? At det er overflata som er for glatt? Kanskje er det for mykje slagg der til at tankane kan festa seg. Ja, no tenkjer eg metaforisk sjølvsagt.

Hjerneforskarar seier at hjernen vår treng meir av ingenting. At vi treng å stira meir ut i lufta. Glo rett og slett. Kvila blikket og øyrene. Og kanskje treng vi også å kvila hjarta?

Men finst det ikkje lyspunkt? Ja, dei finst. Det vert solgt meir bøker enn før. Biblioteka snakkar om rekordbesøk. Djuplesning har blitt ei greie. Djuplesning. Ja, altså at folk møtes ein stad og les saman i stillheit. Dessutan vert det jobba aktivt for mindre skjerm i skulen. Hurra!

Kan vi reddast? Er det håp? Eg føler at mine puslete forsøk med å gøyma mobilen, fjerna appar og skriva på papir, berre blir ein fis i havet. Unnskyld uttrykket. Dei store løysingane er ikkje der, trur eg. Dessutan nyttar det ikkje å bruka sjølvpisk og skam for at vi har hamna her. Eg trur dei store løysingane ligg i det vi finn fram til saman.

Så skal vi snu oss og finna fram til betre veg? Setja av tid til å tenka ferdig? Og kven veit, kanskje er vi allereie i gang?

Leave a comment

LESETIPS
Les gjerne også Kaja Kvernbakken sitt fine nyhetsbrev. Ho fabulerer også litt om desse tinga.

Eit dikt til deg, frå Det lettar snart

No er lageret fullt igjen av alle tre diktbøkene mine. Om du kjøper alle, har eg ein god pakkepris.

Sjekk ut bøkene

Vekas foto

Kan hende det beste er å berre rista det av seg, som denne silanda eg møtte hin dagen.

Set du pris på Livstrådar?

Vil du gjera meg ei teneste? Legg att eit hjarta, ein kommentar, del det med nokon, gjerne i sosiale medier. Les det høgt for nokon du er glad i. Det betyr mykje. Nedanfor finn du også abonner-knappen, dersom du ønskjer å motta desse breva mine.

Subscribe now

Tusen takk for at du les!

I kjærleik og takksemd,

Solveig Johanne

Share

Denne vinteren har dørstokken vore uvanleg høg til meg å vera. For eg har vanlegvis ikkje store vanskar med å koma meg ut. Men denne vinteren har eg mest hatt lyst til å gå i hi, som ein gamal utsleten bjørn. Gøyma meg og ligga der. Dorma til snøklokkene blømer, minst.

Han er ikkje ein med mange ord, mannen min. Men denne dagen tok han oppgåva seriøst. Han gav seg ikkje før eg stod klar på kjøkengolvet iført fjellsko og ferdigpakka tursekk.

Ein drøy halvtime ute i løypa tek eg feil av stien. Eg går i eigne tankar og kjenner kor godt det gjer meg. Men kor vart merkepinnane av? Eg snur meg og ser nedover på det islagte vatnet på høgre sida mi. Skjønar på avstanden at eg har valgt feil trasé. Eg snur. I stikrysset der eg gjekk feil står ein eldre mann. Han ser på meg. –Her går stien, seier han berre. Det er fint i dag. Så nydeleg å gå. Vi slår følge. Går etter kvarandre oppover mot toppen.

Han viser meg ein sti han pleier å gå. –Følg høgda, seier han og peikar vestover. Det er ein annan sti enn den eg har gått før. Den som førte meg til både vading og gjørmevandring for eit par år sidan.

Vi slår følge nedover også. Småpratar. Om laust og fast. Viktige og mindre viktige ting. Litt lenger nede går vi kvar vår veg. På veg mot bilen slår det meg at ingen av oss hadde sagt noko om kven vi var. Ingen namn vart nemd. Ingen prating om jobb. Ingen store ord. Det føltes heilt uvesentleg. Det var så fint å berre gå der etter kvarandre. Møta nokon å slå følge med. Nokon som hadde gått der før. Som hadde ein rygg som var lett å følgja. Ein i stikrysset som sa: Her går stien. Det er fint å gå slike dagar.

Leave a comment

Sidan det er morsdag

Frå boka Det som er no, Kvild forlag, 2024

Share

Set du pris på Livstrådar?

Vil du gjera meg ei teneste? Legg att eit hjarta, ein kommentar, del det med nokon, gjerne i sosiale medier. Les det høgt for nokon du er glad i. Det betyr mykje. Nedanfor finn du også abonner-knappen, dersom du ønskjer å motta desse breva mine.

Subscribe now

Tusen takk for at du les!

I kjærleik og takksemd,

Solveig Johanne

PS, sånn heilt til slutt, sidan det er morsdag. Her er ei gåve til deg.

Bruk koden “morsdag” når du handlar i nettbutikken min, så får du 35 % rabatt på heile kjøpet. Koden er gyldig til og med søndag.

Gå inn her, så kjem du til nettbutikken min.

håpet er mjukt
ikkje motsatsen av håpløyse 
hardhent hat, som havesjuke

håp er mjukt, som eit bestemorsfang
som morgonkåpe ein 
iskald vinterdag 
mjukt, som ullsokkane ein dreg på seg
når det er golvkaldt

mjukt som nysnø, som mjølkeskum i kaffien
som rosa barnekinn

mjukt, held ikkje fast, ikkje hardt, men stryk 
såvidt over handa
nesten umerkeleg, utan styr, utan 
å krevja
nok til å tenna gneist, nok til å halda 
hjarte levande

mjukt, myrull om sommaren
som måneljos før snøen kjem
som vårkvistar
ein dormande katt 

levande, ikkje plastikkperfeksjonert, optimalisert, spesialbestilt

men mjukt, levande, organisk
det veks og minkar, pulserer, lever
viser seg og forsvinn 
litt 

før det kjem attende

Subscribe now

Dei vi møter

Dei var frå Minneapolis. Vi møtte dei på eit avsidesliggande kloster, eg og mannen min. Ute på den italienske landsbygda. Ein liten familie, to foreldre og to tenåringar.

Om morgonen, i den andektige matsalen, nyt vi frukosten. Cappuccino. Søt frukt. Cornetto. Plutseleg skjærer ein høg lyd seg gjennom rommet. Ein av tenåringane har uforvarande sveipa innom ein video på mobilen. Lyden på full styrke. Det rykker kraftig i dei vaksne kroppane. Eg og mannen min ser på kvarandre. Greier ikkje halda attende. Vi ler. Foreldra i familien vert raude i ansikta. Små i dei svære stolane.

Etter frukosten ruslar eg og mora i familien side ved sid nedover vegen. – I’m so sorry, unnskylder ho seg. Eg smiler: – Du treng ikkje unnskylda noko. Det var berre… morosamt eigentleg. Vi byrjer å prata. Fortel kvarandre om feriane vi nettopp har vore på. Eg om det bittelille huset utanfor bymuren i fjellandsbyen. Om lynnedslag og straumbrot. Om den italienske fellesferien vi ikkje visste noko om. Som gjorde at alle butikkane i byen plutseleg stengte. Ho nikkar gjenkjennande. – Eg visste heller ikkje, sa ho, sjølv om eg har studert her. Ho fortel meg om bøtene dei hadde fått for å køyra inn i forbodne bysoner. – Visste du det? At det var ein ting? Vi ler.

– Vi er frå Minnesota… Minneapolis eigentleg, fortel ho. Vi er her for at ungane våre skal læra historie. Ei slags dannelsereise. Det går ein ørliten alvorsskugge over andletet hennar før ho fortset. – Dei synes nok det er litt keisamt med alle kyrkjene og klostera. Ho smiler igjen. Fann du det vesle bassenget forreisten? Eg ristar på hovudet. – Du finn det langs sideveggen der nede. Ho snur seg. Peikar på den massive, eldgamle klosterveggen av stein. Forbi hagen, alle prydtrea. Ein eselfamilie som beitar bak gjerdet.

God tur heim, seier vi til kvarandre og går kvar vår veg. Eg leitar fram badedrakta i kofferten og dreg med meg det største handkledet eg finn. Let den gjennomvarme kroppen min synka ned i det kjølege vatnet. Etterpå køyrer vi vidare på motorvegen mot flyplassen, omtrent samstundes med familien. Dei skal også ta flyet heim denne føremiddagen.

Då vi kom heim, gjekk dagane. Eg tenkte ikkje så mykje meir på dei. Ikkje før på nyåret. Eg låg på sofaen ein ettermiddag og scrolla. – Men du, sa eg ut i lufta. Var det ikkje Minneapolis dei var frå, familien vi møtte på det klosteret? Eg stivna. Vart kald i heile meg. – Jo… det stemmer, stadfesta mannen min. Det var det. Minneapolis.

Bileta og filmsnuttane flommar over skjermen min. Og eg klarer ikkje å slutta og tenka på dei. For plutseleg, der, i kaoset og lyden av skot, er det den vesle familien eg tenkjer på. Når eg ser dei rasande kroppane. Dei fortvila augene. Redsla som veks og veks. Men eg ser dei også i menneska som reiser seg. Som syng protestsongar og nektar å la seg kua.

Eg ser dei. Menneska vi møtte og møter. Dei vi drikk kaffi med. Dei vi pratar med langs vegen. For det er det det handlar om. Menneske. Mødrer og fedrar. Barna deira.

Leave a comment

Når dagane ikkje finst, ein gong til…

Denne vesle boka, Når dagane ikkje finst er på plass igjen. Sjette opplag, fordi nye lesarar der ute stadig kjem til. Det gjer meg rørt og varm om hjarta. TAKK!

Du finn ho her.

For dei som ønskjer alle tre bøkene, har eg ein god pakkepris. Trykk på biletet, så finn du det.

Velkomen til deg som er ny!

Sidan det har kome såpass mange nye lesarar her, tenkte eg det var på sin plass med ein ørliten presentasjon. Her er meg i kortheit: Vestlending midt i livet, med overvekt av europeisk DNA i blodet. Mamma til tre unge vaksne. Svigermor til to. Godt gift med verdens mest tolmodige mann. Forholdsvis nybakt mormor. Utdanna og avdanka norsk - og religionslærar, også med utdanning i personalleiing og utvikling av menneskelege ressursar som det heiter på fint. Glad i mellom anna natur, friluftsliv, isbading, estetikk, fotografi, gjenbruk, gamle hus med sjel, ordentleg kaffi og god litteratur. Jobbar for tida med helsa og ein småkranglete kropp, og med skriving. Har skrive fire bøker og held på med den femte. Musikk, gitt ut ein CD i tidlegare liv, og for ikkje lenge sidan skrive for scenekunst. Eg held skrivekurs i bibliotek. Det litterære prosjektet mitt kallar eg Livspoesi. Og dette brevet har fått namnet Livstrådar, fordi det er det mest skildrande ordet eg kunne koma på om tekstane eg skriv. Alt som heng saman med alt.

Velkomen skal du vera.

Subscribe now

Set du pris på Livstrådar?

Vil du gjera meg ei teneste? Legg att eit hjarta, ein kommentar, del det med nokon, gjerne i sosiale medier. Les det høgt for nokon du er glad i. Det betyr noko. Tusen takk!

Share

Men mest av alt, takk for at du les!

I kjærleik og takksemd,

Solveig

Ein lastebåt passerer. Fem lyskuler på rekkje. Glidande perlenål som forsvinn frå synsfeltet før eg har tenkt ferdig. Eg skriv. Pennen formar orda før eg har tenkt dei sjølv. Lagar kruse

dullar og bokstavar i den mørkerosa notatboka. Eg prøver å ikkje tenkja så mykje når eg skriv. Men det er ikkje alltid like lett. For orda romsterer inni meg. Flyttar på ting. Krympar og opnar. Strekk meg og dreg meg vidare. Bortover. Innover. Brått hugsar eg ting. Og så virrar eg meg bort. Omtrent som når ein ryddar eit gamalt skap på eit forkoment gjesterom.

Må tekst gje svar? Eller kan orda famla seg fram? Stå uimotsagt? Eg legg pennen ned i skriveboka, og ser på det eg har skrive. Stå uimotsagt. Er det kanskje noko i akkurat det? Å tola og sleppa dei, orda, og la dei stå der for seg sjølv og dirra, med det dei rommar og det dei er? Akkurat som oss.

Svigermor sin raudspraglete kaffikopp glødar i eimen av teljoset. Eg super i meg siste rest av den beiske pulverkaffien eg fann inst i kjøkenskåpet, bakom utgåtte suppeposar. Det lysnar såvidt no. På andre sida av fjorden anar eg land. Uimotsagt. Ordet får tunga til å bukta seg, akkurat som ein dormande katt som strekk seg varm mot låret. Uimotsagt. Det får stå slik.

Share

Eit dikt for denne tida, frå boka Det som er no.

Tidsskifte

Eg har følt på det lenge. At eg eigentleg har lyst å forlata Meta. Det er så mykje digital støy og mas der inne at det nesten ikkje er til å halda ut. Så mykje eg ikkje kan stå inne for.

Men kva er alternativet? Som forfattar treng eg eit torg der eg møter DEG som lesar. Det er difor eg skriv her på Substack. For at det kanskje kan vera ein stad å formidla når Meta blir uuthaldeleg.

Eg er ikkje der enno at eg gjev opp heilt. Men eg føler at om utviklinga fortset, så kjem dagen eg trekk inn årane.

Heldigvis begynner ein del av lesarane mine å følgja med over hit. Takk for at DU er her og les akkurat no. Om du ikkje allereie abonnerer, vit at du ikkje treng ein app for å gjera det. Du treng berre ei e-postadresse. Trykk berre på knappen under.

Subscribe now

Enno nokre få bøker att. Driv du med litteraturformidling, eller har ein lesesirkel?

No har du sjangs å få tak på bøker til ein billeg penge. Eg har nemleg ein stabel med bøker med små skavankar, som eg ikkje kan selga til full pris. Det er for gale å berre la dei ligga å ta opp plass i skåpet mitt, så no ynskjer eg å selga dei ut for ein billeg penge. Ta kontakt på e-post, dersom du er interessert. Skriv nokre ord om kva du driv med.

post@kvildforlag.no

Leave a comment

Takk for at du les! Riktig god helg!

I kjærleik og takksemd,

Solveig

PS! Nysgjerrig på bøkene mine?

Stikk gjerne innom nettsida mi: kvildforlag.no

Plutseleg visste eg kor all støyen kom frå. Bråket som sette i gong kvar gong eg sette meg ned for å kvila. Som var der når eg tok ut av vaskemaskina. Som fulgte meg inn på badet når eg opna skuffen. Tinga mine. Dei formeleg ropte. Utruleg, tenkte eg med meg sjølv. Det er jo umogleg å tenkja her.

Det er ikkje det at eg ikkje ryddar. I haust rydda eg endå til heile huset. Men det tettar seg til att. Nesten med det same. Tyt ut av kleskåp og baderomsskuffer.

Eg har innsett det no. Eg flyttar på rot. Dreg ting frå det eine rommet til det andre og fortvilar over alt som kan hopa seg opp i eit middelaldrande liv. Anklagar meg sjølv for alt eg må kasta og kvitta meg med.

Eg har visst budd under ein stein, for eg hadde aldri høyrt om Marie Kondo. Ikkje før på nyåret. Prinsippet å ta vare på «ting som gjev glede» står i rak motsetnad til mi tidlegare sjølvanklagande tilnærming. Eg har stilt meg spørsmål om kva slags heim eg vil ha. Kva skal eg eigentleg ha plass til? Ikkje kva skal eg kasta og kvitta meg med. Kor dum eg er som har så mykje ræl over alt. Kor bortskjemt er eg som har for mange ting.

Gledesfokuset har gjort noko med meg. I staden for å kjenna meg overvelda og utmatta, gler eg meg til å ta fatt på dagens prosjekt, om det er ein skuffe eller eit hjørne i stova. Fokus. Eg trur det handlar om det. Å ha tankane på den rette sida. Den varme mjuke sida. Gleda. Det gjer heile forskjellen.

Det tek nok litt tid å koma gjennom alt. Eit hus er eit heilt liv. Mange historiar om kven ein er. For meg er ikkje ting berre ting. Det er fortellingar. Gjev dei glede, eller kjenner eg at det er på tide å sleppa tak?

Status 16. januar, er eit klesskap der eg ser kva eg har. Som eg vert glad av å opna. Stova mi har fått ei dagseng i eine kroken. Ei seng med vakre utskjæringar eg arva i fjor. Då eg landa i ho i går kveld med ein varm kopp kamomillete, kjende eg korleis eg stilna i heile meg.

For stillheit handlar ikkje berre om skjermar og lydkjelder. Om skrål og stemmer. Om alt vi fyller på med. Det handlar også om kva vi omgjev oss med. Ting. Kva seier tinga mine til meg? Kva seier tinga dine til deg?

Leave a comment

God fredag!

I kjærleik og takksemd,

Solveig Johanne

Eit dikt til deg

Share

Driv du med litteraturformidling, eller har ein lesesirkel?

No har du sjangs å få tak på bøker til ein billeg penge. Eg har nemleg ein stabel med bøker med små skavankar, som eg ikkje kan selga til full pris. Det er for gale å berre la dei ligga å ta opp plass i skåpet mitt, så no ynskjer eg å selga dei ut for ein billeg penge. Ta kontakt på e-post, dersom du er interessert.

post@kvildforlag.no

Takk for at du les

Om du likte det, vert eg glad om du delar det med nokon. Legg att ein kommentar. Del i sosiale medier, på Instagram eller Facebook.

Alt godt din veg, og riktig god helg.

NB! Er du typen som likar det handfaste, eller om du treng ei gåve til nokon du er glad i, så finn du bøkene mine i nettbutikken.

til nettbutikken

Subscribe now

Eg gjekk inn i det nye året med ordet stille. Det har ikkje revolusjonert livet mitt, men det har fått meg til å gjera litt andre val. Eg startar morgonane mine i stilla. Køyrer bil utan podkast. Vel, eg prøver å tenkja på det iallfall. For nokre dagar, gjer eg ting av gamal vane. Eg skrur på musikken. Lyttar til ein podkast. Ser nyheiter for å oppdatera meg. Det er ikkje feil. Det er menneskeleg.

Eg kjem på noko eg lærte, då eg byrja å meditera for ein del år sidan. Eg lærte at det ikkje var noko gale med meg, sjølv om eg til stadigheit falt i tankar. Alle gjer det. Krafta ligg i øvinga, å venda attende til pusten. Attende til kroppen. Og no, attende til stilla.

I dag kom eit nytt ord. Mjukheit. Eg undersøkjer ordet. Kjenner på det. Smakar på det. Lyttar. Eg formar ord i boka mi. Det vert til eit dikt. Om mjuke ord og ein bestemorskropp. Om alt vi har bore på, vi som har levd litt. Eg kjem på ei hending for mange år sidan, då den gamle mikrobølgeomnen byrja og brenna i kjøkenet vårt. Utan å tenkja, tok eg han i nevane og bar han ut. Kasta han vekk frå huset, så langt eg berre klarte. Underleg kor sterk ein vert når ein må.

Ein bestemorskropp er ein kropp som har bore mykje. Ein skal snakka fint til ein slik kropp. Ein mammakropp også. Og pappakroppar og alle andre kroppar. Bruka mjuke ord. Eg merkar at orda gjer noko med blikket mitt. Noko endrar seg i det eg skriv.

Kan det vera ei ny opning? Ei ny røynd?

Leave a comment

mjuke ord

ein skal seia
mjuke ord til ein
bestemorskropp

den har bore
så mangt

ungar, tårnhøge
tallerkenstablar
handleposar og
vedsekkar

nokre av oss til
og med brennande
mikrobølgeomnar
ut av huset

Share

Takk for at du les

Om du likte det, vert eg glad om du delar det med nokon. Legg att ein kommentar. Del i sosiale medier, på instagram eller facebook.

Alt godt din veg, og riktig god helg.

I kjærleik og takksemd,

Solveig Johanne

NB! Er du typen som likar det handfaste, eller om du treng ei gåve til nokon du er glad i, så finn du bøkene mine i nettbutikken.

Meir om bøkene her

Eg får lyst å trekka meg inn i eit skal. Slå av alle nyheitene. Isolera meg og fotografera fuglar og gå i skogen.

Likevel er det eit anna ord som kviskrar til meg på morgonen.

Sameining

Eller fellesskap.

Vi klarer oss ikkje aleine. Korkje som individ eller samfunn. For ingen er aleine i denne verda. Vi høyrer saman.

Vi er flokkdyr.

Det er menneskeleg å gå i hi og oppsøka einsemda når verda vaklar. Men vi må vita at vi står enda sterkare om vi er fleire og rause med veden.

Det hjelper.

Så eg hentar meg ein kaffikopp, legg vedkubbane i omnen, og fyrer. Finn fram badetøy, vottar og ulllongs. I dag skal eg ut og møta ein av mine flokkar. Ikkje falla for freistinga å la vera. Ikkje i dag. For i dag, veit eg at nokon har fyrt opp bålet.

Fin søndag til deg, kjære lesar.

Share

Livstrådar?

Det observante lesar ser at nyheitsbrevet mitt har fått nytt namn. Livstrådar er eit namn som ein lesar kom med før jul. Av fleire forslag eg fekk, var dette det som landa i meg. Fordi det er det alt handlar om, og det som går att i tilbakemeldingane på desse små breva mine. Alt som heng saman med alt.

Takk for at du les.

Subscribe now

Var dette meiningsfulle ord?

Del det gjerne med nokon. Legg att ein kommentar. Send meg ei melding. Del i sosiale medier, på instagram eller facebook. Det set eg veldig stor pris på.

Ønskjer du å støtta meg i skrivinga– kjøp gjerne bøker, anten der du allereie kjøper bøker, eller i nettbutikken min kvildforlag.no.

Leave a comment

Alt godt din veg!

I kjærleik og takksemd,

Solveig Johanne

Men eg har eit ord. Det kom i går, rett etter at eg hadde snudd på stien, ein halv kilometer før toppen eg eigentleg skulle gå på. Der, midt på stien slo det ned i meg. Stille. Og eg visste det. Det er ordet eg skal ta med meg over i det nye året.

Eg har enno ikkje utforska kva det betyr. Men anar at det får nokre konsekvensar for kva eg prioriterer. Kanskje handlar det om å slå av noko? Rydda plass. Lytta. Til den stille stemma på innsida. Den eg ikkje høyrer om det vert for bråkete i og rundt meg.

Det står ein del på plakaten for det nye året. Ein del planar er for lengst lagt. Men no veit eg at det ikkje byrjar der. Ikkje enno. Eg kjem ikkje til å brasa inn i det nye året, med ei liste på veggen over alt eg skal.

Framføre meg står berre eitt ord. Stille. Det får vera nok, ei god stund til.

Har du eit ord for det nye året?

Leave a comment

Vekas dikt

klokka kvart på tre 
julaftan

i stor fart passerer
opel ascona oransje 
niogsytti-modell 
rundkøyringa
juletre surra rett på taket

mann 68 har nettopp sunge 
jula inn for mor 86
ho hugsar ikkje lenger 
kven han er, trur han er 
broren 

Leave a comment

Likar du det du les? Legg gjerne att ein kommentar eller eit hjarte. Del gjerne vidare til nokon du bryr deg om, eller trykk på Dele-knappen nedanfor.

Share

Fortsatt gledeleg jul!

Med desse orda vil eg takka deg for at du les og følgjer. Takk til deg som kjøper bøker og deler vidare. Å ha lesarar gjev meining og inspirasjon til å skriva meir. Så tusen takk for at du er.

Varmaste tankar desse romjulsdagane.

Solveig Johanne

Ønskjer du fleire slike småtekstar rett i innboksen?

Om du trykker på knappen under, får du dei tilsendt når dei vert posta.

Subscribe now

www.kvildforlag.no

2025 var året eg vart mormor. Det er noko av det finaste og sterkaste som har hendt meg nokon gong. Ja, nesten sterkare enn å få eigne barn. For det er rart med det. Når ein nærmar seg femti, kjenner ein ting så mykje kraftigare på kroppen, enn då ein var i tjueåra. Det er som om alt i livet kjem med høgare lydstyrke.

Det første barnebarnet er jo livsendrande. Dei fleste seier det. Å få dette nyfødte vidunderet lagt i nevane for første gong, og snusa det inn, kan best skildrast som himmelsk. Det var ei erfaring meir kroppsleg og sanseleg enn eg kunne ana.

Men dei veks fort, og den vesle bylten har vorte stor nok til å vinka hade og strekkja seg gledesstrålande mot meg. Ho er stor nok til å få mormortrøyst, leika bø-titt og skrattle av julestjerna i glaset. Vi les saman, syng og dansar og klappar søte.

Ein dag vart eg merksam på noko ho ber i seg, noko mange av oss vaksne kanskje har mista. Eg erindrar det i augo hennar. Det er ein gnist som sjeldnare finst i vaksne blikk. For utan unntak vender ho seg mot ljoset. Om det er ein lampe eller stjerna i glaset. Lysa på juletreet. Om ho kan, prøver ho å nå det.

Barnet lærer oss heilt fundamentale ting. Kanskje er det difor det aller mest sentrale i juleforteljinga også kretsar kring barnet? Eg veit ikkje. Men kan det vera ei påminning om kva som er viktigast? Kva som har varig verdi?

Så kva kan vi læra av barnet? Sjå med eit opnare blikk? Venda oss mot ljoset? Eg har brukt vinteren på å øva meg. Kvar gong det er ei aldri så lita glipe i skylaget om morgonen, og noko som liknar fotolys, har eg gått ut i lysninga og kjent kor livsendrande det er.

Ljoset ber meg inn i nye dagar. Ljoset tenner gnist. Ljoset styrkjer.

Likar du det du les? Legg gjerne att ein kommentar eller eit hjarte.

Leave a comment

Vekas foto: Skarv i morgonljos

Det skjer noko når ein går til den same staden nesten kvar morgon. Etterkvart byrjar ein å stiltra seg. For ein oppdagar at ein ikkje er aleine i den vesle vika. Ei mengd med fuglar bur her også. Og ein av morgonane stod skarven og lufta vengene sine rett framføre meg. Heldigvis var eg kjapp med å stilla inn kameraet. Og skarven, han poserte villeg.

Sjå

sjå med 
barneauge

lampa 
som lyser i
kvelden

stjerna i 
bestemor sitt 
kjøkenglas

elden som 
brenn mellom 
meg og deg

ljosspegelen 
gnistrar i augo

vona
skjelv i
handa

halda ho
inntil no
når natta veks

Om papirenglar og kjærleiksgåver, frå NRK-arkivet

-Eg elskar gammal julepynt av papp og papir. Det er kjærleiksgåver frå borna mine, seier forfattar Solveig Johanne Grønstøl.

Nytt namn

På nyåret kjem nyhetsbrevet mitt med nytt namn. Takk til deg som har delt dine tankar kring det med meg. Eg har fått nokre verkeleg fine namn på blokka som eg vurderer.

Fredfull jul til deg og dine!

Med desse orda vil eg takka deg for at du les og følgjer. Takk til deg som kjøper bøker og deler vidare. Takk til vener, støttespelarar og samarbeidspartnarar, arrangørar og oppdragsgjevarar. Å ha lesarar gjev meining og inspirasjon til å skriva meir. Så tusen takk for at du er.

Varmaste tankar inn i julehøgtida. Ta vare på kvarandre.

Solveig Johanne

Subscribe now

Augo hennar gnistra. –Såg du ørna? Gjett om. Hadde stått utanfor hytta og balt med noko i bilen, då eg kjende det. Heile lufta hadde endra seg. Og der, rett over hovudet mitt, kom ho svevande. Ørna. Ho var enorm, med eit vengespenn på eit par meter minst, og med ei kraft eg aldri har opplevd før. Eg stira rett opp i det spraglete ørnebrystet og kjente vegneslaga dirra gjennom kroppen.

Samstundes hadde naboen stått lenger oppe og opplevd akkurat det same. At ørna plutseleg berre var der rett over ho. Så mektig at ho sleppte alt ho hadde i nevane og la på sprang. Ho berre måtte fortelja til nokon.

Denne februardagen gløymer eg aldri. Det er nokre år sidan no, men kvar gong eg ser ei ørn, så kjenner eg fornemminga som sit i kroppen enno. Det sit som spikra, som ein av dei sterkaste opplevingane eg har hatt i møte med natur.

Eit nærmøte med ei slik rå naturkraft er ikkje daglegdags. Men ein morgon denne veka, då eg gjekk tur langs fjøra, merka eg meg at det går ikkje ein dag utan at eg møter nokon. Ein dag skarven. Han kjem ofte fykande gjennom lufta og landar elegant, ikkje så langt ute. Andre dagar er det hegra som sit og ventar på nausttaket. Om eg listar meg, kan eg betrakta ho og ta inn den ho er. Andre tider på året, er det svala. Ho pleier å koma om eg tek morgonbadet mitt i nitida. Eller linerla som kjem og kvitrar: –hei, der var du jo.

Ørnemøtet den vinterdagen på hytta endra mykje korleis eg såg på fuglar og natur. Eg byrja og tenkja at dei hadde noko heilt konkret å fortelja meg. Eg byrja å snakka med dei og helsa på dei som kom i min veg. Og no tenkjer eg ikkje eigentleg så mykje på folk, sjølv om eg sjølvsagt helsar. Eg bur jo på bygda! Men eg tenkjer på fuglar og dyr. Fjord og fjell. Det høyres kanskje underleg ut, og det er ikkje alltid eg har roa i kroppen til å gjera det, men ofte stansar eg og takkar for at dei er her.

Det gjer noko med meg. Eg har undra meg på kvifor. Kanskje det handlar om å ikkje ta alt for gitt? Om å laga seg ein liten pause med takksemd? Eg veit ikkje. Men uansett, så er det ei øving i det å sjå. Møta nokon eller noko sitt blikk. Verdsetta det ein har rundt seg.

Og når eg tenkjer etter, er det noko vi kanskje ikkje kan få nok om dagen?

Takk for at du les! Denne posten er offentleg, så føl deg fri til å dela!

Share

Har du gode namnforslag?

Eg ser at dette nyhetsbrevet meir og meir blir djupare tekst, og kanskje mindre fokus på enkeltståande dikt. Kanskje eg rett og slett treng eit nytt namn på nyhetsbrevet mitt etterkvart? Har du eit godt forslag? Send meg gjerne ei melding.

Fredagsdiktet

Dette diktet er frå boka “Det lettar snart”, som snart kjem i sitt tredje opplag. “Når dagane ikkje finst”, den første diktboka mi, kjem i sitt sjette på nyåret. Eg er uendeleg takksam for alle som les og kjøper bøkene mine, og som vil gje bøker i julegåver. Akkurat no er det gode prisar i nettbutikken.

Leave a comment

I kjærleik og takksemd,

Solveig

Det hende nyleg. Eg og ei venninne sat å prata då eg kom inn på ei historie eg nesten aldri fortel nokon om. For sjølv om det er over femten år sidan det hende, så er det framleis ikkje noko eg pratar så lett om.

Eg merka det med ein gong. Der og då skjedde det noko. Plutseleg høyrde eg historia mi frå utsida. Som om det var ho som fortalte meg kva eg hadde vore gjennom. Då eg høyrte det, slo det meg kor sterk eg var. At eg kom gjennom det heile utan å gå i oppløysing.

Men eg tenkte også at eg skulle ønska eg delte det med nokon den gongen.

Eg hadde ingen då. Iallfall skjøna eg ikkje kven det skulle vera. Eg hadde nettopp gått ut av menigheten eg gjekk i, og mista omtrent heile nettverket. Etterpå hadde eg flytta for å starta på nytt. Var ufatteleg sårbar, heilt utan ein flokk.

I dag tidleg, då eg vakna, byrja eg å tenkja på kor viktig det er å ha folk i livet som ein kan fortelja slike historiar til. Som er nære nok til å romma. Som kan spegla. Lytta.

For det er ofte først når vi seier det høgt, at smertene slepp taket. Når vi fortel og lyttar til vår eiga historie, og gradvis skjønar kva vi faktisk har stått i. Difor er forteljingane våre så viktige.

Eg sa ikkje så mykje den gongen det vonde skjedde. Skreiv det ikkje ned heller, som eg kanskje ville gjort i dag. Istaden kapsla eg det inne i meg sjølv, og bar det med meg.

Ikkje alltid maktar vi å snakka om det som er verst i livet. Iallfall ikkje eg. Og nokre gonger må vi kanskje skriva det først, eller mumla det for oss sjølv i bilen, før vi er klar for å dela det med nokon vi stolar på.

No skjønar eg meir, fordi eg kan setja ord på det.

Kanskje du òg har noko som du treng å sei noko om?

Er det kanskje tid for å gjera noko med det?

God fredag, og god helg med dette “andre søndag i adventsdiktet”:

vi tenner to lys i dag
eitt for dei som har mista
håpet
og eitt for dei
som kan tenna nye

I kjærleik og takksemd,

Solveig

Leave a comment

Bøker i julegåver?

I nettbutikken no er det 30 % avslag på “Det som er no” og “Det lettar snart”, to bøker som er fine å gje i julegåve til nokon som likar å lesa poesi eller nokon som treng styrkande ord. Det minkar veldig på Når dagane ikkje finst no, og det er få bøker att. Eg er i dialog med forlaget om å kanskje trykka enda eit nytt opplag. (Det vert i så fall det 6!)

Til nettbutikken

Vekas verdt å lesa frå Instagram

Har du lyst å hjelpa meg å få nyhetsbrevet ut?

Legg att eit hjarta eller ein kommentar, del det med nokon og trykk på Subscribe-knappen under.

Tusen takk!

Subscribe now

Subscribe now

– Solveig? Eg kikar opp og møter blikket til ei dame. Det er noko kjent med ho, men eg greier ikkje plassera henne. – Er det verkeleg deg? spør ho. Eg nikkar sakte. – Ja. Men kven er du?

Vi hadde møtt kvarandre før. Kjent kvarandre også. Godt. Men det var ei evigheit sidan. Vi vart ståande og prata, og greidde nesten ikkje å avslutta. Det var noko fint som opna seg mellom oss, heilt ute av det blå.

Ho fortalde at ho – utan å vita at det var meg – hadde kome over noko eg hadde skrive. Ho kjende seg att i det. Seinare hadde ho forstått kven som stod bak orda. Då falt nokre brikker på plass.

Det vart tydeleg: Det vi begge hadde kjent oss så einsame i gjennom mange år, var noko den andre også bar på. Vi hadde kjent kvarandre sine livshistoriar, heilt utan å vita det.

Å opna rom handlar om sårbarheit og om mot til å dela det som ikkje er godt. Rommet som oppstod mellom oss denne dagen, handla om nettopp det. For det byrja med sårbarheit. Med delt smerte. Akkurat det gjorde det mogleg å møtast på nytt.

For sjølv om vi kjenner oss einsame i vår eiga smerte, er vi aldri heilt åleine om det vi erfarer og møter i livet. Det finst alltid fleire som har gått vegen.

Denne vesle hendinga har gitt meg eit fornya blikk på skrivinga. Gjort det klårt for meg at det er dette det heile handlar om. Å skapa rom i tekst. For ord kan lukka og ord kan opna og gje atterklang, delt erfaring og språk for det som er vanskeleg å finna ord for.

Eg prøver å halda fast ved dette i det eg skriv: dei små, skjøre glipa av attkjenning. Det såre. Augeblink som speglar noko vi trudde vi stod aleine i.

Så no når jula nærmar seg, håpar eg at tekstane mine kan få vera slike rom for fleire. Difor har eg Det lettar snart og Det som er no på 30 % avslag fram til jul – små bøker med tekstar og bilete som opnar rom for det skjøre, menneskelege og håpet som finst. Augeblinkar som denne føremiddagen på venterommet, som minna meg på at ord kan opna og gjera noko veldig fint med oss – akkurat når vi minst ventar det.

Share

Eit lite dikt frå Det lettar snart

Visste du at Det lettar snart har blitt lydbok?

Har du problem med å lesa trykt tekst, på grunn av lesevanskar av ulikt slag, kan du søka om lånerett på lydbokbiblioteket TIBI.NO. Der kan du også høyra bøkene mine. Det lettar snart har nettopp blitt ferdigprodusert frå Leirbålet lydproduksjon og med fabelaktige Silje Breivik som innlesar. Det som er no, ligg også her.

Hjarteleg takk for at du les nyhetsbrevet mitt. Del det gjerne med nokon du kjenner, eller del det i sosiale medier. Og gløym ikkje og trykka på abonner-knappen. Eg legg han under her, om du vil ha tekstar som denne rett i innboksen.

Subscribe now

Send meg gjerne ei melding om det du les, rører noko i deg. Eg set alltid pris på tilbakemeldingar.

Alt mogleg godt til deg denne helga med første søndag i advent,

tenn dette eine ljoset
og ta det 
heilt med ro

Med kjærleik og takksemd for at du les,

Solveig Johanne

For ein ting er å få i seg nok D-vitamin, og koma seg ut og få nok frisk luft. Men det er ikkje nok. Ikkje for meg. For, i midten av november, akkurat i det vinteren rundar hjørnet, så har eg allereie slokna litt.

Det skjer kvart år. Og i år trefte det meg ekstra hardt. Tidleg i oktober måtte vi nemleg gje frå oss den kjære hunden vår til omplassering. Med eit lite barnebarn i huset, vart det rett og slett for mykje for han.

Eg har sørga. Så djupt og inderleg. Plutseleg hadde eg ingen turkamerat som drog meg ut på dei mest absurde tidspunkta på dagen. Den vesle fjompen som hadde fulgt meg gjennom fleire år og vore ein trufast ven gjennom smått og stort, var ikkje der lenger. Eg undervurderte heilt kor djupe spor han hadde sett i meg.

Heile meg gjekk ned for telling. Omtrent samstundes med ein gjenstridig forkjølelse, forsvann eg ned i eit aldri så lite svart hol. Skulle det ikkje meir til, tenkjer nokon kanskje. Nei, det skulle ikkje det, ikkje på denne tida av året.

For eg, som dei fleste av oss, treng noko å halda fast i. Kall det gjerne rutinar. Noko som skjer på same tida av dagen, kvar dag. Noko som held dagane saman. Så her ein morgon då eg var ute med kameraet mitt i soloppgangen, tenkte eg: Kva om eg gjer dette kvar morgon gjennom heile vinteren? Ja, så ofte eg kan? Ta med meg kameraet ut, før eg set meg ned for å skriva?

Så omtrent samstundes med at sola kryp over furuskogen på andre sida av fjorden, går eg ut. Og så står eg der, nede i den vesle vika her eg bur, og tek det inn. Gjennom objektivet let eg motiva finna meg. Der og då kjem fuglane og den nye dagen meg i møte, og fyller litt av det såre tomrommet i meg. Let ljoset som er der, veksa.

Det skjer noko. Det gjer det. For noko på innsida kravlar over kanten av stupet og over sårkanten. Og så, litt og litt, nesten umerkeleg og lydlaust, mjukt og varsamt, vert holrommet i meg litt mindre.

Subscribe now

Kva er din vinterstrategi? Korleis kjem du deg gjennom mørketida? Kanskje treng du, som eg, noko å halda fast i? Ein fast stad å gå til, eller fleire mjuke ord?

Om du kjenner at du treng noko varleg å venda attende til gjennom vinteren, noko som kan løfta gjennom mørketida, finn du bøkene mine i nettbutikken. Eg håpar dei kan gje den som les, ro, ettertanke og rom for livet akkurat slik det er.

Fram til jul har eg gode prisar i nettbutikken min. Mellom anna er det 30 % avslag på Det som er no og Det lettar snart. Du får også alle tre diktbøkene mine til 750 kr. Kan det vera ei fin julegåve?

Eit nyskrive dikt til deg:

Vengesegl

på babord snekkeside
med strak kurs ut fjorden

i stilla kjem ei hegre
set vengesegl saman med deg
eit par tre båtlengder
utover

gnistrande novembermorgon glir
gjennom styrehuset

Leave a comment

Med takksemd og kjærleik,

Solveig Johanne

PS. Bøkene mine har no fått ein ny utsalsstad på Bømlo. Eg er så glad for at Gina i Sikje Småbruk (på Bømlo storsenter) sa ja til å ha bøkene mine midt mellom lokalmat og økologisk mat, eigenproduserte saueskinn og urter og mykje meir. Det kunne knapt passa betre. Om du er på Bømlo, er det vel verdt å stikka innom denne perla av ein butikk. Eg veit du blir teken godt i mot.